Nasze dziecko w czasie pandemii

Naszym dzieciom jest bardzo trudno

" Epidemia ogromnie zmieniła nasze życie. Jest to jednak czas szczególnie trudny dla naszych dzieci. Odciska on piętno na ich zdrowiu psychicznym i fizycznym. "

Epidemia wywołuje w nas uczucia takie jak niepewność , lęk, stres i niezrozumienie sytuacji. Dzieci szczególnie silnie je odczuwają.  Te trudne emocje potęguje  fakt, że informacje jakie do nich docierają są  niezrozumiałe, niejasne lub nawet sprzeczne. Co ma myśleć dziecko, którego rodzice twierdzą ,że nie ma koronawirusa i epidemii, a pani w szkole twierdzi  inaczej, wszyscy noszą maseczki i dezynfekują ręce.  Dorośli często zapominają o tym, że muszą rozmawiać z dziećmi o tym co dzieje się na świecie i jakie skutki ma to dla ich rodziny.

Dzieci głęboko odczuwają samotność

Oprócz  mądrych rozmów z dorosłymi najbardziej  brakuje dzieciom kontaktów z  rówieśnikami. Nauka zdalna, brak zajęć pozalekcyjnych, ograniczenia w spotkaniach towarzyskich to najwięksi wrogowie rozwoju społecznego dzieci i młodzieży. W rozmowach z uczniami szkoły podstawowej z warszawskiego Rembertowa wyraźnie słychać tęsknotę za bezpośrednimi kontaktami z przyjaciółmi. Młodzież skarży się, że kontakty poprzez urządzenia komunikacyjne i media społecznościowe nie wystarczają do podtrzymywania relacji rówieśniczych. Dziecięce przyjaźnie nie radzą sobie w tej sytuacji i rozpadają się. Dzieci głęboko odczuwają samotność.

Nawet czas Świąt Bożego Narodzenia nie przynosił im tyle radości co zawsze. Pierwszaki po powrocie z ferii skarżyły się na samotność w tym okresie i bardzo chciały robić ozdoby świąteczne, żeby choć trochę poczuć normalną atmosferę świąt.

Życie przed ekranem

Kontakty przez Internet oraz nauka zdalna spowodowały wzrost ilości godzin spędzonych przed ekranem. Korzystanie z Internetu często bez nadzoru dorosłych, pod pretekstem nauki , dla zabicia nudy to zachowania ryzykowne zwiększające niebezpieczeństwo uzależnienia.

W czasie indywidualnych zajęć z chłopcem lat 10 zaobserwowałam u niego dużą senność oraz problem ze skupieniem uwagi na wykonywanym ćwiczeniu. W rozmowie  dowiedziałam się, że chłopiec grał do godziny czwartej nad ranem z kolegami z klasy w grę online. Rodzice dziecka w tym czasie spali.

Zwiększona ilość czasu spędzona przed ekranem jest przyczyną wielu zaburzeń w funkcjonowaniu naszych dzieci. Nadmierne pobudzenie, zaburzenie koncentracji uwagi czy trudności ze snem to tylko czubek góry lodowej.

Zaczynają się kłopoty ze zdrowiem

Sytuację pogarsza brak aktywności fizycznej na świeżym powietrzu, której skutkiem jest niedotlenienie.

Tu zaczynają się kłopoty ze zdrowiem. Dzieci skarżą się na bóle głowy, bóle kręgosłupa, przewlekłe zmęczenie. Pojawiają się problemy z ostrością widzenia. Godziny spędzane w pozycji siedzącej i brak ruchu sprzyjają otyłości. A trzeba pamiętać, że otyłość znacznie obniża poczucie własnej wartości i sprzyja samotności, odrzuceniu przez rówieśników.

Największą zmianą w życiu dzieci od 7 roku życia w czasie epidemii jest nauka zdalna. Stawia ona nowe wyzwania przed uczniami, nauczycielami i rodzicami. Taka forma nauki największe problemy sprawia młodszym uczniom.

W starszych klasach dobrzy uczniowie jakoś sobie radzą. Jak wynika z rozmów z nastolatkami i ich rodzicami poświęcają oni na naukę znacznie więcej czasu niż w czasie nauki stacjonarnej.

Natomiast uczniowie słabsi, jak skarżą się nauczyciele , gubią się w systemie. Sami nie poproszą o pomoc, niedopilnowani przez rodziców unikają zajęć, nie odrabiają zadań. Zdarza się, że rodzice sami wykonują  prace domowe żeby uzupełnić braki i podnieść oceny swoich dzieci. Braki w wiedzy uczniów rosną, niechęć do nauki pogłębia się i koło się zamyka.

Czas epidemii jest wyjątkowo trudny dla dzieci i młodzieży.  Rodziców powinna zaniepokoić każda zmiana dotychczasowego zachowania dziecka. Jeżeli stało się opryskliwe, smutne, rozdrażnione, nie odzywa się, gorzej je, ma problemy ze snem- wtedy trzeba szukać fachowej pomocy.

Martyna Małczak

Pedagog, nauczyciel, wychowawca świetlicy szkolnej i środowiskowej, terapeuta ręki

Jest absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego z specjalizacją pedagogika opiekuńczo-wychowawcza

z terapią pedagogiczną. Odbyła wiele szkoleń oraz kursów z zakresu pracy z dziećmi i młodzieżą m.in.

TUS Trening umiejętności społecznych, Cyberprzemoc i cyberuzależnienia. Pracuję z dziećmi w szkole

podstawowej oraz w świetlicy środowiskowej Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Jest wychowawcą na

obozach i koloniach. Pracuję z dziećmi w wieku szkolnym. Prywatnie jest mamą dwóch dorosłych córek.

Specjalizacja: pedagog